In de schaduw van de illusie

Met het verdwijnen van de hormonen

werken de tranen zich

met golven naar buiten

 

Het zout prikt venijnig in mijn huid

op precies dezelfde manier als ik

denkbeeldig om mij heen sla

 

Kokende kolkende woede voel ik

bij alles wat mooi lijkt

Mensen die ik buiten lachend zie lopen

Kinderwagens, bolle buiken, spelende kinderen

 

Het is niet dat ik ze het niet gun

maar het voelt alsof ik geen deel meer uit maak

van het gelukkige leven

 

De gedachte dat ik anders ben

Het gevoel er niet bij te horen

De oude pijn van vroeger

prikt en steekt

 

Het wil mij doen geloven dat ik

ben afgescheiden van ‘de rest’

Zij in het licht

en ik in het donker

 

Ik de pechvogel,

zij de gelukvogels

Ik weet dat het niet waar is

Het hoeft niet zo te zijn

Ik ben van niets beroofd

en van niemand afgescheiden

 

En dat wat niet van mij is

en het eeuwige leven heeft

kan ik ook niet kwijtraken

 

Het is een illusie,

het ego dat dit mij wil doen geloven

 

Een vergissing van mijn denken

dat ik mag loslaten

zodat mijn hoofd weer stil wordt

en ik de liefde weer kan horen spreken.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Scroll Up